باز هم عید آمد و سال تکرار نشدنی دیگری آغاز شد. این روز ها توجه همه ما به آداب و رسوم و نماد های نوروز بیشتر می شود.
یکی از این نماد ها و شاید دوست داشتنی ترین آنها حاجی فیروز می باشد. حاجی فیروز قبل از عید می آید و با آمدن عید می رود. او با صورت سیاهرنگ و لباس سرخ و کلاه خنده دار خود خبر نزدیک شدن بهار و تمام شدن زمستان را با اشعار ساده و شاد خود به مردم می دهد.
در گذشته حاجی فیروزها برای شاد کردن مردم می رقصیدند، آواز می خواندند و دایره زنگی میزدند و این کار را برای پول انجام نمی دادند ولی مردم برای قدر دانی به آنها شیرینی و سکه می دادند
ارباب خودم سلام علکم،
ارباب خودم سر تو بالا کن،
ارباب خودم منو نیگا کن،
ارباب خودم لطفی به ما کن،
ارباب خودم بزبز قندی،
ارباب خودم چرا نمیخندی؟
یکی از این نماد ها و شاید دوست داشتنی ترین آنها حاجی فیروز می باشد. حاجی فیروز قبل از عید می آید و با آمدن عید می رود. او با صورت سیاهرنگ و لباس سرخ و کلاه خنده دار خود خبر نزدیک شدن بهار و تمام شدن زمستان را با اشعار ساده و شاد خود به مردم می دهد.
در گذشته حاجی فیروزها برای شاد کردن مردم می رقصیدند، آواز می خواندند و دایره زنگی میزدند و این کار را برای پول انجام نمی دادند ولی مردم برای قدر دانی به آنها شیرینی و سکه می دادند
ارباب خودم سلام علکم،
ارباب خودم سر تو بالا کن،
ارباب خودم منو نیگا کن،
ارباب خودم لطفی به ما کن،
ارباب خودم بزبز قندی،
ارباب خودم چرا نمیخندی؟
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر